Trainer Eugenie blikt terug: zes weken, zeven klassen, twee dagen per week 

Voor mij is dit hét hoogtepunt van het jaar. Ik begon op een mytylschool en sloot af met twee RENN4-klassen met leerlingen tussen de 13 en 17 jaar. Een grotere diversiteit aan leerlingen is bijna niet denkbaar. Waar de een fysieke drempels ervaart, worstelt de ander met mentale obstakels. Voor mij betekent dat: voortdurend schakelen en aanpassen aan wat de situatie vraagt. De trainingen, onderdeel van het MDT-project Ready For Take Off, bleken een waardevolle manier om leerlingen naar zichzelf te laten kijken.

De leerlingen bewandelen hetzelfde pad, maar ieder op zijn of haar eigen manier. Na twee weken merkte ik dat er zoveel maatwerk nodig was dat één vaste methode niet voldoende zou zijn. Iedere leerling leert anders en ontwikkelt zich in een eigen tempo. 

Pitchtraining als spiegel

De pitchtraining bleek een waardevolle manier om leerlingen naar zichzelf te laten kijken. Voor de één is de grootste uitdaging ontdekken: Wie ben ik eigenlijk? Voor de ander is het durven spreken voor een groep. 

In de eerste weken verzamelden we de ‘ingrediënten’ voor hun pitch. Die losse onderdelen moesten uiteindelijk samenkomen in één verhaal. De laatste weken vond ik het spannendst. Veel leerlingen beginnen hun pitch alsof ze een boodschappenlijstje oplezen. Dan laat ik ze naar voren komen en speel ik de werkgever. De slappe handjes, verlegen lachjes en ongemakkelijke stiltes horen erbij. Maar juist daar begint hun groei. 

Soms ontstaan de mooiste inzichten spontaan. Zoals bij de jongen die vertelde dat hij middenvelder is. Ik weet weinig van voetbal, maar wel dat een middenvelder overzicht houdt en verbinding maakt tussen verdediging en aanval. Dat gaf hem ineens taal om iets over zichzelf te zeggen. 

Of de leerling die praten het liefst vermeed, maar wel uitzonderlijk goed kon tekenen. Ik vroeg naar zijn ideale werkplek en kreeg een diepe zucht en “weet ik veel.” Dus maakte ik er een tekenchallenge van: één minuut. Zijn tekening was glashelder: één stoel, midden in de ruimte. Op mijn vraag of er nog iemand bij moest, zei hij zonder twijfel: “Nee. Ik wil daar alleen zijn.” Zo’n moment zegt meer dan woorden kunnen. 

En toe was het 13 november

Alle leerlingen, op één na, voor wie het echt te spannend was, kwamen opdagen. Bleke gezichten en stille binnenkomsten, zelfs van leerlingen die normaal heel mondig zijn. Maar na een uur zag ik kleur terugkomen, ontspanning, enthousiasme. En docenten die zichtbaar trots waren op hun leerlingen. 

Aan het einde van de ochtend waren de leerlingen merkbaar zelfverzekerder en durfden zij met vreemden in gesprek te gaan. Het was mooi om te zien hoe ieder van hen een stap zette die voor hem of haar groot was.